Nicoleta Beraru citeste din ‘Mijn oma heette Fleur’ (Bunica avea nume de floare)

fragment din volumul de povestiri în limba neerlandeza ‘Mijmeringen en kleine troost’ (Contemplatii si un pic de consolare)

“Ik kwam gisteren door het dorp. Het steegje waar Petruța en ik vroeger speelden met de kinderen van de buren, die vuil en ruig waren, maar onze bevelen opvolgden, zo zachtmoedig als lammetjes, was niet meer zo smal. (…) Mooie huizen, sommige met een verdieping, omzoomden het straatje in plaats van de oude notelaars.(…) Oma’s huisje, met zijn gordijntjes met rode klaprozen, met het tuintje vol fuchsia’s en narcissen, staat er niet meer. Alleen de sensatie van een vage geur van lelietjes-van-dalen gaf een traan in mijn oog. Oma heeft ons allang verlaten en is voor goed vetrokken. En in al die jaren, waarin iedereen, zwervend door de wereld, naar een of andere herinnering aan de tijd van kweeperen en bevroren appelen is afgedwaald, hebben wij onze verzwakte krachten gebundeld en geprobeerd de oude verhalen van Russen en Duitsers, mooie meisjes en knappe jongens weer tot leven te wekken. En we hieven een glas ter ere van grootmoeders ziel, terwijl we in stilte en ter nagedachtenis een druppel wijn lieten vallen op de grond, in het stof dat haar opslokte en na een tijd ook ons zal opslokken. Noch de walnotenbomen van het smalle steegje van weleer, noch de korenvelden zullen ons kennen in onze grote doortocht waar alleen God onze getuige zal zijn…”

***

„Am trecut ieri prin sat. Uliţa pe care eu şi Petruţa ne jucam cu copiii vecinilor, mozoliţi şi rufoşi, dar
care ascultau de ordinele noastre cuminţi şi blânzi ca nişte iezi, nu mai era atât de îngustă. Case arătoase, unele cu
etaj o mărgineau în locul nucilor bătrâni. Căsuţa bunicii, cu perdeluţele ei cu maci la ferestre, cu grădinuţa plină de
sângele-voinicului şi zarnacadele nu mai e. Doar senzaţia unui parfum imprecis de
lăcrămioare mi-a încolţit o lacrimă în ochi. De mult bunica ne-a lăsat şi s-a tot dus. Şi-n toţi aceşti ani,
când fiecare, pribeag prin lume, a mai lunecat spre vreo amintire din vremea gutuilor şi merelor
îngheţate, ne-am adunat puterile sărăcite şi-am încercat să readucem la viaţă poveştile de odinioară
cu ruşi şi nemţi, fete frumoase şi flăcăi arătoşi, şi-am băut câte-un pahar de sufletul bunicii, lăsând să
cadă în tăcere şi neuitare un strop de vin în ţarina ce-a înghiţit-o şi care-apoi ne-o înghiţi şi pe noi,
după rost. Nici nucii unchieşi de pe uliţa strâmtă de altădată, nici lanurile de prorumb nu ne-or mai şti
în marea noastră trecere în care doar Dumnezeu ne va fi martor…” (Bunica avea nume de floare)